Ey gafil kul, fani dünyaya daldın,
Oğlum, kızım, hanımım derken bir ömür harcadın.
Dünyalık için didindin, çalıştın, çabaladın,
Ama son durakta bir şeylerin farkına vardın.
Varlığın bir hiçmiş, servetin bir yalan,
Geride kalan sadece çürümüş bir beden, kokuşmuş bir liman.
Zenginliğin, mülkün elinden gitti,
Geriye kalan sadece kefen ve karanlığın gölgesi kaldı.
Her şeye hizmet ettin, her şeye kul oldun,
Ama asıl sahibine, Rabbine kul olmayı unuttun.
Ya Rabbi, ne olurdu bir kulun olsaydın,
Belki o zaman bu fani dünyanın yalancı rüyasından uyanırdın.
Şimdi ne kaldı geriye? Pişmanlık ve hüzün,
Keşke de Rabbime kul olsaydım derken, son nefesini verdin.
Unutma ey insan, dünya bir rüyadan ibaret,
Gerçek olan tek şey Rabbimiz ve ahiret.
Uyan artık gaflet uykusundan,
Dön Rabbine, kul ol O'na,
Belki o zaman kurtuluşu bulursun,
Belki o zaman ebedi saadete ulaşırsın.
©hasanbey.
H