maddiyat hissi maneviyatımı yok etdi
eski elbiselerle mutlu olduğum günlerimin
tadı hala damağımda
bazen diyorum ki mutluluk da satın alınsa
acının hüznün olmadığı bir şehir kurulsa
çıkarlar menfaatler unutulup
insanlar insan olduklarını hatırlasa
düşünüyorum nihayetinde
olmayacakların hayaliyle
yeni aldığım ne varsa elimden alsalar
bana çıkar menfaat gözetmeden
insan gibi davransalar
yahut eski elbiselerimi bana bırakıp
yitirdigim o günlerimde beni unutsalar
maddiyata galip gelip unutdugum
hor gördüğüm insanları
bir parça ekmekle evine giden
babanın ailesine sunduğu samimi dakikaları
herşeyi almaya gücüm yetdi lakin
zamanı geriye alamadım
hor gördüğüm insanların kazancıyla
dalga geçerken
kazanamadıklarımın yaşamadan farkına varamadım
©atilla0330
A