Farkındalık girer akla, hüzün çöker kalbe,
Açılan her gözde, yıpranır bir parca.
Hayatın düğümünü çözen, mükemmeli arar her an,
Vaatler doyurmaz ruhu, yalnızlığa meyil artar zaman.
İnsanları anlayan, çekilir köşesine sessizce,
Duygular derinleşir, düşünceler dolar gizlice.
Her kalp bir dünya saklar, her zihin bir labirent,
Anlamak zor bu derdi, çözmek zordur bu düğümü bir an.
Yalnızlık korkutur bazen, sessizlik ürkütür ruhu,
Ama bu sessizlikte saklıdır, belki de en büyük huzur.
Kendiyle yüzleşmek zamanı, hesaplaşmak geçmişle,
Belki de bu yalnızlık, açar kapıyı geleceğe.
Farkındalık, hüzün, mükemmeliyetçilik ve yalnızlık,
Hepsi birer parça hayatın, birer parçası benliğin.
Kabul etmek gerekir hepsini, sevgiyle ve şefkatle,
Ancak o zaman bulunabilir, belki de huzur ve saadet.
©hasanbey.
H