Açtım gönül gözümü, bıraktım malı mülkü
Bu dünyanın yatını, katını, arabasını
Derin düșüncelere daldım uzunca
Anladım hepsinin boș, ve yalan olduğunu
----
Hırs, aç gözlülük, șeytani bir nefis
Bunlar mı dost olacak bana
Hadi oldu diyelim, peki ne katacak hayatıma
Geçici bir heves, kısa süreli göz boyama
----
Oysa ki at gözlüğünü çıkardım çokdan
Daha farklı bakıyorum canlıya, cansıza
İnsanlık arıyorum önce, vicdan, dürüstlük
Daha doğrusu kanmıyorum artık yalanlara
----
İftira, talan , arkadan konușma
Yayılmış hastalık gibi insanlar arasın da
Kör olmuș gözler, durmuș beyinler
Yazık, yazık bu insanlığa
----
Dıșdan bakmıyorum artık olaylara
İç yüzünü görüyor, derinlere iniyorum
Görünmeyen çok șey var buzdağının altın da
Hepsini görüyor, ve şimdi anlıyorum
----
Akıl ve gönül gözünün birleșimi bu bende ki
Nefsimin en ağır mühebbet yiyiși
Farklı auroların, çakralarımla kucaklașması
Ruhumun boyutlar arasın da dolașması
----
Șimdi çoğunuz anlamıcak bu dizeleri
Ne diyor bu çocuk, uçmuș bu diyecek
Zaten anlasanız sevmezsiniz sahtelikleri
Maddi anlam da görünen içi boș güzellikleri.
Yazan; Dağhan
©dağhan
D