FATMA KADIN
Hüzünlü kalpten bir gecede aktı yaşlar
Sessiz sesiz yağmura bırakıp gidiyordu gözyaşlarını yine bir kadın.
Adı Fatma daha onüçünde evlenmiş, ondördündede önce kadın
Sonrada çocuk anne olmuştu
Oysa daha çocuk yaştaydı
Oyuncak bebeklerine hasretken
elinden kitaplarını
oyuncaklarını alıp
verdiler kucağına bebeğini Fatma kadının...
Hayallerini duygularını
bir kör kuyuda boğdular
Sevmediler Fatma'yı oysa sevgiye aç sevilesi kara kara gözleri yumuşacık bir kalbi vardı Fatma’nın...
Sevgisiz kalpleriyle el birliğiyle gözlerindeki ışıltıyı söndürmek için birleşti
tüm sevgisiz cellat kalpliler.
Çok üşüdü o çocuk kalbiyle
Yine yağmurun yağdiği bir geceydi çıktı dışarı
Açtı ellerini sustu dili.
Yüreği Avaz avaz konuştu Rabbiyle
Kimsesizlerin kimsesizi sana geldim diyerekten aktı gözlerinden
"damla damla yaşlar"
Gök ağladı
Toprak ağladı
Yağmur ağladı kimsesizliğine
Gökyüzü daha fazla sessiz kalamadı
Fatma’nın feryadına.
Öfkeyle gürledi gürledi
Herkes gökgürültüsünün sesinden korkup evlerine kaçtı.
Sağanak sağanak rahmet yağdırdı gökyüzü
Fatma’nın üzerine
Avuçları rahmet doldu
İçinde bilemediği bir huzur
Güç verdi çaresiz kalan ruhuna
Rabbim dedi hamd etti içindeki sūkûnete
Ve o gün Fatma kadın kendi kaderini
kendi çizmeye karar verdi
Sıyrıldı değersizlik elbisesinden
Susturarak korkularını Rabbe sığınarak
Yanında çocukları koyuldu yola
Yol uzun,
Rab yardımcı
karanlıkların üstünü çizip
içinde bir umut,
bir bilinmeze doğru çıktı yola Fatma kadın.
Ya Bismillah diyerek
Kara yazgısına inatla...
Nevin Aktekin Gülfırat
©nevince
N