Nitekim kaçtığımız şeyin adı ölümdü.
Çabalarımız ayrılmamak için.
Hem de bu dünyadan !
Ben sana teslimim dediğim zaman Rabbim.
Sanırım yalan söyledim.
Şeytan kusursuz birlikteliğin muhalefetidir;
İnsan ve tanrı arasına giren " eski sevgili ".
Nitekim en yenilmez insan bile yenildi...
en bilgin insan haliyle yanıldı .
En güçlü, en ünlü , en küçük , en sürtük...
Sayamadıklarımı boş ver onlar üç noktada saklı.
Hepimizin ortak noktası ,acizliğimizi tuvelette anlamaktı.
E bari bir defa geldiğimiz dünya için çabalayalım dedik...
Son kalemde, benim hayatım , en önemli benim deyip, dünyanın içine ettik.
"Rabbim " dedim , " Sen her şeyin en iyisini bilirsin "
Canımı alacağın zamanı bile eğip bükersin.
İnanmasam kime ne , inandıran sensin.
Eğer intihar edersem beni affeder misin ?
Yazılandan öteydi hissettiklerim , çocukları sevmek kadar kırgındı kalbim.
Dedim" Çocuk sana ne diyeyim "
Ölümle yaşam arasındaki çizgide gelgitteyim.
Ağzına yüzüne salça bulanmış küçük çocuk !
Sen büyüdükçe ekmek ufalacak.
Elin ekmek tuttukça , salçanın tadı bozulacak
©mey
M