Geceler vardır; sessiz, karanlık, ürkütücü, Umutlar zayıf, kalpler endişeli, gölgeler hüzünlü. Ama bir umut var içerde, bir bekleyiş var sessizce, Fecrin ilk ışığıyla aydınlanacak belki de her yer birdenbire.
Ve işte o an gelir, gökyüzü aydınlanır yavaşça, Yıldızlar kaybolur karanlığa, güneş doğmak üzere nazlıca. Kuşlar cıvıldamaya başlar, çiçekler açar sessizce, Fecrin ışığıyla canlanır dünya, bir umut doğar her yerde.
Şehri İstanbul uykuya dalmış, sessiz ve sakin, Fakat bir fırtına kopmak üzere, ufukta beliren bir ışık var sanki. Gölgelenmiş bir tarih, zincire vurulmuş bir millet, Bekliyor o anı, özgürlük güneşinin doğmasını umut içinde.
Ve işte o an gelir, surlar yıkılır gök gürültüsü gibi, Askerler dalar şehre, kılıçlar parlar güneş ışığında. Bir çığlık kopar gökyüzüne, bir zafer türküsü yankılanır her yerde, Şehri İstanbul feth olunur, bir çağ kapanır, bir çağ açılır o anda.
Artık esaret bitmiş, özgürlük doğmuştur, Bir yeni sayfa açılmıştır tarihte, bir destan yazılmıştır o anda. Fecrin ışığında bir fetih, bir milletin zaferi, Sonsuza kadar hatırlanacak bu an, bu şanlı zafer her yerde.
©hasanbey.
H