Uzaklığın fermanı yazılmışken, hala gitme diyememenin pişmanlığını yasiyor aciz kalbim.
Dokunmak istesem, giderken söylediğin kırık kelimeler batıyor.
Acımı saklarım elbet, avaz avaz çığlıklarım dökülsede gözlerimden...
Sen Dünya mevsimim....
Bıraktıklarınla yetinmek bogazi düğümlenmiş bir umut kesesi,
Açsam saçılacak, bitecek diye korkuyorum,
Gelsen yanıma da,
Beni saklasan soluk soluğa kalmış olan bağrında..
Bilirsin kırgınlıklarımı unuturum konu sen olunca,
.ve bilirim gelmezsin, umudumun kamçısı.
Sen soğukta titreyen sözlerimin atkısı.
Güldür şu aynada donuk duran aksımı.
Çünkü yok oluyor umutlarım, yok bir artısı.
Ağır basıyor Azrail'in merhametsiz tartısı.
Sarıyor etrafımı sensiz bir ölümün kaygısı.
Dindir artık çaresi sen olan şu acılarımı.
©valakad
A