Zamanla gelip geçer depremler
Zihinde silinmez kalır enkazlar
Acısı yüreklerde devasız dertler
Her bir yürekte kopmuş binbir feryat
Tozlu toprağa karıştı nice umutlar
Yükselirken gönülden arş'a feryatlar
Gökten yağmur yağıyordu toprağa
Filizlensin diye gönül de kalan umutlar arz'dan arş'a yükseliyordu o an yürekten acı kıyamet dinmeyen feryat
Teheccüd vaktiyle kesildi nefesler
söndü tütmiyor nice yanan ocaklar
Hep yarım kaldı rüyasına yatıp kurduğumuz hayaller hiç bir şey ifade etmiyor artık keşkeler defter duruldu hayaller kelebekler gibi ucup gitti kanaatsız gönül ne yapsın
İhtiyaçtan fazlası kat be kat inşa ettik yiyemiyeceğimizden fazlasını sıtokladık aç gözlüğümüze doymdık
Kıyameti kendi elimizle hazırladık
Duymayan kalmadı ömrümüze çöktü kıyamet yüreğimizde bin bir feryat
©hasanbey.
H