Feyza amansız bir hastalığa tutulmuştu,
Sevdiklerinden birbir kopmaktan, ölümden çok korkuyordu.
Bir ara dudaklarında bir tebessüm belirdi,
"Aşkım, en çok da seni kaybetmekten korkuyorum," dedi sımsıkı sevdiğinin ellerini tutuverdi.
"Ve aşkı, korkma aşkım, ölüm bir yok oluş değildir,
Yeniden bir diriliştir.
Rabbimin kuluna en güzel bir lütfü ikramıdır deyi verdi
Elbet bir gün seninle kavuşacağız, aşkım," dedi.
Feyza ise ecel terini dökerek son nefesinde gülümseyerek,
Ruhunu Mevla'sına teslim etti.
©hasanbey.
H