Hangi lûgate uğrasam vurulur kapısı yüzüme
Hangi kelimeye açsam arzuhalimi
Kırılır dizleri, yıkılır yerlere...
Kalır bir " ukde " yetim çocuk gibi içimde
Biçare beklerim yardım elini ta maveradan
Zaman her an ömrümü biçip dururken
Ansızın çıkıverir beynimin kıvrımlarında bir fikir
Sahiplenir kendine o yetimi, öz evladı gibi
Bir anne şefkatiyle basar bağrına
Bir baba gibi korur düşmanlardan
Merhamet eyler; emdirir, büyütür o garibi
Ta ki kendisi gibi dizleri üstünde durana kadar!
Günler ardı sıra gelir aylar yıllar geçer
Büyümüştür artık o yetim
Gencecik bir delikanlı olmuştur
Çağları aydınlatan yeni bir fikirdir artık
Vefalıdır da; çünkü bilir kimsesizliği kendinden
Artık onun da bir ülküsü, bir davası vardır
Sığınak olur düşküne, yoksula,öksüze...
Sesi olur suskunların, bazen eli bazen de ayağı
Hemdem olur izinden gidenlere
Koca bir çınar gibi uzanır maziden atiye...
(Osman AFACAN)
©osman_can
O