İçimdeki kopan FIRTINA öylesine esiyor ki,
Bütün organlarımı sarmış durumda.
Estikçe uçusuyor içimdeki umutlar,
Kararıyor gözlerim sevda'dan yana gülmüyor.
Ben yıne barut gibi canım burnumda..
Gözlerimi tavana dikmiş öylece bakıyorum,
Tavanda bişe göremiyorum ama,
Gece lambasının ışığı vurmuş,
Sadece düşünüyorum..
Sahi ;
Neyi düşünüyorum ki ben..?
Düşünecenek kimim kaldı ki,
İçimde kopan fırtına çoktan aldı götürdü onu..
Orası onun yeri değildi,
Ait olduğu yerde şimdi..
İyiki estin FIRTINA...
Kalbimden bir pislik eksildi.
Yara'ydı kabuk bağladı şimdi,
İzi kaldı ama silindi...
©maviş30
M