Gök gürler, şimşekler çakar,
Yüreğime korku birden akar.
Rüzgarlar eser, kasırga gücüyle,
Her şeyi savurur peşinde sürükler.
Dağlar gibi sabit durur bedenim,
Fakat içimde fırtınalar kopar, sarsılır yüreğim.
Acılar sızlar, bıçak gibi keskin,
Gözyaşlarım akar sessizce, sel gibi coşkun.
Yağmur yağar gökyüzünden,
Gözyaşlarımla buluşur her damlasında.
İçimdeki fırtına dinmez, azalmaz,
Bu acı beni yiyip bitirir, tükenir bir umutla.
Bir gün biter mi bu fırtına, gelir mi huzur,
Yoksa hep mi kalacak bu yürekte sonsuz keder?
Bilmiyorum, sadece bekliyorum,
Bir umut ışığı arıyorum karanlığın içinde.
©hasanbey.
H