Parmakları saçlarımın arasındaydı durdu birden
gözleri uzaklara daldı...
Sonra, biraz hüzünlü
biraz özlem dolu o şarkıya mırıldanarak devam etti...
Babamla ikisinin şarkısıymış
öyle dedi...
Annem...
Beni büyüten menekşe kokulu elleriyle
yüreğinin tüm sevgisini saçlarıma işliyor gibiydi...
O an, sessizce akan zamanın içinde sadece biz vardık.
Anne ve çocuk..
Sonsuz bir sevginin örülmüş haliydi saçlarım...
Her telinde bir umut vardı aslında
Geleceğe uzanan incecik yollar gibi...
Annemin elleriyle şekil bulan hayaller
Ve
Sen güçlüsün
diye fısıldayan dokunuşlar...
Büyümekten korkmuyorum artık,
Çünkü kulağımda hâlâ
o günki sesi var...
Kara kaşlım buğulu bakışlım
Ne olursa olsun,
yeniden başlarsın demişti...
...
Geceleri yıldızlardan ördüğü masallarla
Karanlıkta bile yolumu bulurum.
Kokusu gelir burnuma
balkona astığı
beyaz sabunlu çamaşırların...
Hayatın rüzgârı bazen sert esse de
Dağılmam...
Çünkü saçlarımda hâlâ izi var
Her bir dokunuş, bir kök gibi
İçime nakşolurken ,güç verir bana...
Ve bilirim,
Ne zaman yorulsam,
Bir dua kadar yakındadır sesi...
Sen yeter ki yürü,
Ben hep arkandayım...
©.üzmbuğusu
.