Bir insandan vücut bulmak ve parçalara ayrılmak
Bir insanı kendi gibi bilmek ve unutulmak.
Bu şekilde bir yaratık inşa etmenin bilimini öğrendik...
Az ışıkta, parçalardan,
Şimşeklerin lanetinde bir yüz.
Bir hırsızın tetik çeken parmağından,
Unutulmuş gibi vurulmak,
Ölmek yaşamaktan daha kolaydır...
Ayrıldığım bütünlüğü izliyorum.
Ellerim bir katilin kolu.
Gözlerim vefa bilmez bir kalbin isyanı.
Saçlarımdan ayrılığın kışını yaşıyorum.
Bir insan kendi icadından nefret eder mi?
Keşke şiir yazmayı deneseydin.
Ya da şiir olmayı.
Yazmak istediğin bir fikir gibi,
Dokunmaya kıyılmayan bir çiçek...
Olabilirdi aslında;
Daha renkli şeyler olabilirdi.
Hurdalıkta bir araya gelen bu parçalar yerine.
İyi bir fikir, canavarca hislere dönüşmezdi.
Hatalar istemsiz ve kolay.
Telafiler zor ve yüreklilik ister...
Tanrı anı yarattı.
Adem hayvanları adlandırdı ve iddia etti.
Havva, gökten ona dönüyor.
Sanki onun gibiydi.
Sanki senin gibi.
Sanki ben.
Koşuyorum.
Koşuyorusun.
Bakıyoruz gözlerimizin içine.
Ehlileştirilebileceğimiz hiçbir kelime yok...
Bilim yok. Tasarım yok.
Hiçbir şey algılanmıyor.
Yavaşça elini çek. Yavaşça elimi ver.
Diktiğimiz hiçbir şey, bizim değilmiş meğer.
©mustafaks
M