E

Frida Kahlo ya Mektubum

Acıdan kin "den nefretten beslenmeyen
yalnızlığım vardı benim gurur duyduğum.
Herkes yerinde sağolsun dediğim
iyilikseverligim hep hesap vermek zorunda
kaldım
hatırası bile henüz soğumayan  anıların
içi titrer... hesaplaşmalara suskun
ben anlatamadigim her şey için
susuyorum bir
düşün doğuşuydu belki de kendi içimde
yeni tanıştığım
onu da kirlettik başlamadan bitti son
benim sırlarıma ortak dinlerken iyi gelen
her şey gibi oda gitti işte
can kulağıylayla dinlerken kanattik sessiz
harfleri de yok ettik
Şimdi sıfırdan başlamak lazım kazıya
kazıya yazıyorum bu sefer yalansız
vefa borcum kalmışsa da helal olsun
unutuldu yaşananlar yok saydılar
unuttular unuttuğumuz gibi yanıyor
yüreğim de
ve diyorum ki bir mucize olsa
da her sey kaldığı yerden devam etseydi
artık kilometrelerce uzağım hepinize
Gönül yorgunuyum ben... yarına çıkacağı
olmayan hasta düşlerimi de yarına
bağışlayın arkası yazılmayan yarınlara Yepyeni bir sayfa açacağım günü bekliyorum...
Yeniden başlayacağım sıfırdan
koyacağım adını..akdenizin bağrına
yaslanarak sıfırdan devam edeceğim
bu yolculuğuma.. izahı olmayan söz lerimi kapattım. Kilitli üzeri... nokta koyamadım ama virgüllerim Parantez yedi
el kaldırılan şiddetin ortasında
nefes aldığım bir nefesti.
Sesi çıkmadı oda sustu bir kadın kavga ederse
eğer anlaşır susarsa gitmiştir
Frida kahlo demişti ben severim kendisini
oda sustu
köprülere karşı dalgalanan saçlarını
tararken sevgiliye
çocukluğunu seyrederken
sevgiliye ulaşamadan mektupların
sonu bu
©ebrulimsi5