Ben omzunda bir ceket
Galata köprüsünde vapurdan
iniyorum.
Önümde Orhan...
Önümde hanımefendiler
bir konuşma, bir konuşma...
Bir gülüşmeler, bir gülüşmeler...
Taş plaklar alınmış çantalarından
taşmakta.
"Unuturum diye yorma kendini.",
Yazıyor üstünde...
Az zaman geçiyor.
Tomris şehrin cehaletinden
doğanın bilgeliğine yol soruyor
elinde emanet ilim kibri...
Galata köprüsünden uzaklaşırken
farkediyorum ki;
vahşi martılar giderek simite
evcilleşmekte...
Kendi gerçeğini bırakıp
ot gibi yeşeren insanlar gibi...
Ve vapurlar
Ve ayrılıklar
Ve şiir
Ve aşk
Ve gerçeküstü bir gerçek...
H