Bazen mısralarıma konuk etmek istiyorum kendimi.
Yanlızca bazen.
Ama yazmıyorum söylediklerini.
Yazsamda karalıyorum sonra.
Kendimi anlamaktan korkuyorum.
Orda öylece bırakıyorum kendimi.
Oysa söyleyeceği pekçok şey varken.
Kendimi ne zaman terkettiğimi bilmiyorum.
Kendime ne zaman ihanet ettiğimi.
Bir başkası olduğumu.
Belki hiç kendim olmadım.
Çünkü ateşe tutsam elimi yandığını hissetmiyorum.
Hastalıklarımı kangren olana kadar farketmiyorum.
En sevdiğim yemeği bilmiyorum.
Ben diye söze başlayanlara,
hayret ve gıptayla bakıyorum.
Çünkü nasıl ben olunduğunu bilmiyorum.
Galiba ben hiç ben olmadım.
©meryema
M