Garip
Yolları yokuş, taşlı, dikenli,
Rüzgârda savrulan bir yaprak gibi,
Benim adım Garip,
Sanki dünyanın yükü omuzlarımda.
Gözlerim ufka dalar,
Bir umut arar gecenin karanlığında,
Yüreğimde bin yara,
Ama dilimde tek bir türkü var, garipçe.
Sevdim ama hep uzak kaldı,
Koştum ama hep geç vardım,
Belki de kaderim bu,
Hep eksik, hep yarım, garip bir adam.
Ama yine de yürürüm,
Dikenler batsa da çıplak ayaklarıma,
Çünkü bilirim,
Garipler de sevmeyi bilir, en çok da yalnız başına.
©mnizim
M