hançerinden yazları akıtan elmas,
ince tozlarıyla beşer akşamı;
bir yerde muttasıl kanar o güller;
dağ dağ yarama basar akşamı...
çöktü akşam,üstümüze yıkıldı;
vakittir,artık perdeyi indir!
atılacak eşyayım,öyle yığıldım,
ve bildim ki insan hüzün içindir.
R