Dünya dediğin garip bir han,
Her köşesinde hüzün fısıldanır anbean.
Ana garip, baba garip, kardeş garip,
Her ruh yaralı, her kalp birer harap şehir.
Sevgi denen bir masal, yalanmış meğer,
Umutlar söner, hayaller biter birer birer.
Gülüşler sahte, gözyaşları gerçek,
Her nefes bir ağırlık, her adım bir yük çeker.
Masumiyet kaybolmuş, yalan kol geziyor,
Dürüstlük zayıf düşmüş, ihanet diz çöktürüyor.
Zalimler hüküm sürüyor, mazlumlar eziliyor,
Adalet bir hayal, zulüm her yanı kaplıyor.
Doğa öfkeli, dünya inliyor,
İnsanlık doymaz, hırs her şeyi yutuyor.
Hava kirli, su zehirli, toprak çorak,
Gelecek karanlık, umutlar solarak.
Garip bir dünya bu dünya,
Acı dolu, hüzünlü, vefasız bir dünya.
Sahipsiz garipleriz biz bu dünyada,
Yalnız ve yorgun, birer yabancı.
Ama umutsuzluğa yer yok, savaşmaya devam,
Sevgiyi ve adaleti aramaya devam.
Belki bir gün değişir bu dünya,
Belki bir gün biter bu garip rüya.
©hasanbey.
H