Sefil perişanım, kimse bilmez halimi,
Gözyaşlarım akar sineye, dinmez derdim.
Ben de garip bir kulum, neden yüzüm gülmez,
Sanki bir benim, her güzellikten mahrum.
Her sabah doğan güneş, bana doğmaz,
Gece yıldızları bile, gözümde sönük.
Kalbimde bir ağırlık, taşır durur,
Bilinmez hüzünle dolu, her an buruk.
Derdimi anlatamam, dinleyen yok,
Gözyaşlarımda saklı, içimdeki feryat.
Yalnızlık sarmış dört bir yanımı,
Garip bir kulum ben, çaresiz ve mahzun.
Hayatın cilvesi mi bu, kader mi dersin,
Her nefes bir acı, her an bir ızdırap.
Ama bilirim ki Rabbim, bilir halimi,
Garip bir kulum ben, sabırla sınanan.
©hasanbey.
H