Ben kalemi kırık bir erim, dünya diyarında
Kâh güller gibi yanan,kâh bülbüller gibi ağlayan...
Ben nurlu mürekkebin çöllerde kaybolan yaprağıyım
Ben ölçüsü kaybolan şiirim; kalemin yazdığı kâğıtta...
Kâh deli derviş derler namıma, kâh kül ocağı...
Gördüm ki; bahçelerde unutmuş güller çiçek açmayı.
Dilim zehirli bir oktur bahçede ki bahçıvanlara;
Kimisini çalarken, kimisini parçalarken görürüm rüyalarımda...
©gülvekül
D