Gece oldu yine,çekildim köşeme
Etrafımı aydınlatan tek şey, sönmekte olan gaz lambası.
İsi siniyor odamin perdesine
içimi aydinlatmiyor parıltısı bu gece.
Aklımda gencligimin hatırası
Gönlümde onca birikmişliğin ağrısı.
Sorular zor yerden bu defa,
Hangisinden başlasam cevaplamaya ?
O değilde nerede kaldı bu gökyüzü?
Parlayan yıldızlar, ay..
Hangisi onun yüzü ?
Ne içimi ısıtıyor, ne gecemi aydınlatıyor.
Varoluşun özü.
Yine geç kaldı, gönlümün güzü.
Oysa dökülmüştü, kurumuştu, bitmişti
Şiirimin son sözü.
Nereden başlarsan başla,
Başa saracak, sarpa saracak, seni saracak..
Sen sana dolanacaksın, o sen olacak.
Sen onunla kendinde bir olacaksın.
O kendini sende bulacak.
Sen kendini onda bulmuşken
O çoktan kaybolacak.
Ya hep olacak, ya tek olacak, ya hiç.
Ya gelecek, ya kalacak, ya gidecek
Sabah oluyor sanırım,aklımda tek bir soru
Bu gaz lambası ne zaman sönecek ?
01:14 / 04.06.2018 Muhsin Yorgun
Şiirin tüm hakları saklıdır, izinsiz paylaşılması yasaktır.
M