Bir çocuk ağlıyor, sesi duyulmaz,
Gökyüzü üstüne yıkılsa da az.
Oyuncak sanıyor düşen bombayı,
Bir gülüş eksilir, kimse bakmaz.
Ekmek kuyruğunda kurşun sırası,
Karanlık sokakta ölüm fısıltısı.
Bir annenin kucağında sessizlik,
Battaniye yerine örter karanlık havayı.
Dünya izliyor, gözleri kör gibi,
Vicdanlar susmuş, dili bıçak gibi.
Bir dua yükselir, taşar gökleri,
Gözyaşıyla dolmuş her ezan sesi.
Bir çocuk uyanır gecenin tam beşi,
Rüyasında değil, duyar top sesi.
Saklambaç bilmez, duvarlar yıkılmış,
Yatağı taş, yorganı barutun iz'i.
Bir anne susar, gözünden düşen yaşla, Yavrusunu sarar karanlık başla.
Ne bir sığınak var, ne bir umut kalmış,
Dualar yükselir kırık bir aşkla.
Bir baba koşar, elleri boş yine,
Bir ekmek, bir damla su peşinde.
Hayat da bekler ölümün eşeğinde,
Çocuklar oynarken yoksulluğun dilinde.
Ama hâlâ büyür küçük bir fidan,
Küllerin içinden çıkar bir insan.
İmanla yazılır direnişin adı,
Gazze düşmez, çünkü o yıkılmaz bir vatan.
©gecesiyahı
G