Yağan yağmurun rengi hiç değişmedi,
Yağmurlar hiçbir zaman pembe yağmadı.
Pembelik sadece çocukların gülüşlerinde,
Bazen yağmur, bazen güneş, gökkuşağı.
Rengarenk çocuklar sevinç içinde dans ederdi,
Uçan kelebekler gibi.
Zulmün kurşunları yağmur gibi yağmadan önce,
Az da olsa yaşam ümidi vardı.
Gazze'de çocuklar yaşardı.
Güneşte herhangi bir sapma yoktu, nizami doğardı.
Güneş doğarken çocuklar uyanır,
Sıcak bir tebessümle güne merhaba derlerdi.
Sevgi güneşte değil, çocukların yüreğinde,
Umut, neşe, huzur, sevinç vardı yüreklerinde.
Çocuklar dünyanın güneşiydi.
Sanırım soldu çocukların pembe gülüşleri,
Güneşin doğuşu sevindirmeyecek artık onları.
Çünkü toprağa düştü o sımsıcak gülüşleri,
Doğaya küsüp boynunu büktü, lale, sümbül, çiçekleri.
Acımasız siyonistler, çocuk katliamıyla soldurdu,
Doğanın en güzel, rengarenk çiçek çocuklarını.
Bir tatlı tebessüm ettirmediler ki dağına, taşına,
Göz dikti doymak nedir bilmeyen insanlığın en azgın düşmanı,
Filistin'deki zalim siyon kalleşliği.
Gazze'de çocuklar yaşardı,
Şimdi ise yasla kaplı topraklarında.
Ama umut var yine de, bir gün yeniden doğacak,
Gözyaşları diner, sevgiyle dolacak.
Çocukların gülüşleriyle, barışın türküsü yükselecek,
Gazze'de çocuklar yine yaşayacak, özgürce gülecek.
©hasanbey.
H