Mavi gökyüzünü kaplamış kara bulutlar,
Gazze'nin çocukları sessiz feryat ediyorlar.
Umutsuzluk yankılanıyor kırık duvarlarda,
Mevsimler dönüyor, bahar çiçek açamıyor yaralarda.
Zulüm gölgesi sarmış mazlum toprakları,
Her kalp acıyla kıvranıyor sessizce karanlıkta.
Gözyaşları sel olup akıyor, toprağa karışıyor,
Her damla kayıp bir masumiyetin hikayesini fısıldıyor.
Çaresizlik çökmüş masum bakışlara,
Her sessizlikte binlerce kelime saklı karanlıkta.
Çığlıklar savruluyor rüzgarla, yankılanıyor boşlukta,
Her feryat adaletin kapısını çalıyor, cevapsız kalıyor duada.
Gazze'nin çocukları, masum yüzler, yaşlı gözler,
Hayaller yok edilmiş, gelecek çalınmış ellerinden.
Bırakılmış oyunlar savaşın gölgesinde,
Her oyuncak kırık bir umut gibi sessizce köşede.
Mavi gökyüzünde ağır kara bulutlar,
Her biri bir yüreğin ağırlığını taşıyor omuzlarında.
Bahar çiçeksiz, yaz güneşsiz,
Her mevsim soğuk ve sarp bir yokuş gibi önlerinde.
Zulme karşı direniyor mazlumlar, başları dik,
Her direniş bir özgürlük türküsü dudaklarında.
Gazze'nin çocukları feryatlarıyla inatçı,
Her ses bir çığlık, bir umut ışığı dünyaya.
Mavi gökyüzünü sarmış olsa da kara bulutlar,
Gazze'nin çocukları umudu yeşertiyor kalplerinde.
Mevsimler değişse de, bahar çiçek açmasa da,
Zulme karşı birlikte, mazlumlar direnmekte.
©hasanbey.
H