Gazze... Adı yüreğimizde bir yara, gözlerimizde bir yaş. Bu topraklar, acının ve umudun kesiştiği yerlerden biri. İşte, Gazze
Gazze kalmışım ara yerde,
Tozdayım, dumandayım.
Kirli bir mekânda, iğrenç bir zamandayım.
Gözler kör, kulaklar sağır,
İnsanlık ölüyor.
Günahsız mahsum insanlar göz göre göre.
Düşman kim? Ağzı süt kokan üç günlük bebekler mi?
Yürümeyen yaşlı insanlar mı?
Sütü kesilen analar mı?
Hasta olup yataktan kalkamayanlar mı?
Önce yuvalarını, sonra hastaneleri bombalamak,
Savaş değil, soykırımdır.
Bir bebeğin elinde kuru ekmek, kolunda serum,
Elleri kır içinde ölmüş insanlık,
Dünya'yı bir serumlu kollarında, kuru ekmeye mahkum ederek mi?
Aç bırakarak, bomba sesleriyle öldürülüyor.
Her kurşun bir ananın yüreğini yakacak.
Şimdi kelimeler yetersiz,
Yemek zehir, uyku haram.
Şimdi biz Filistin, biz Gazze, biz Mescid-i Aksa olmalıydık.
Gazze, aşkın tehlikeli hikayesi,
Kalpte damar gibi atar, kıyısında umut feryadı.
Toprak kırmızı, gökyüzü yıldızlı,
Gözyaşı sel olmuş, çığlık yakıp durur.
Toprakta yeşeren lalelerde barış kokusu,
Gönüllerde kanayan yara, sonsuz sevda,
Gazze, kalbinin sarsılmaz direnişi.
©hasanbey.
H