Kafaya sıkılmış iki çift söz ; geç kaldın!
Bir sana değil, kendime de..
Güneşi görmeden, denize uzun uzun bakmadan geçip gittim..
Ayçiçek tarlalarina günlerdir uğramadım..
Göz kapaklarim ağırlaşıyor..
Bir sana değil, kendime de..
Uzun uzun koşmalarimın varamayışlarına şahit oldu bacaklarım..
Öylece gökyüzünü seyretmeden geçip gittim..
Çilek ağaçlarının altında şarkı söylemedim..
Saç diplerim uyuşuyor..
Bir sana değil, kendime de..
Kendimden yakın tuttuğum seni, iki şefkatli söze saramadan geçip gittim..
Ellerim titriyor..
Yokluğuna yüklediğim anlamların, gölgesinde..
Her gece inatla, bir öncekinden daha fazla,
Durmalıydım.
Durmam gereken yer tam olarak burası..
Yoksa öleceğim.
Bir harf daha fazla söylersem,
Eğer yazarsam bir kelime daha..
Tam 25 parçaya bölünecegim..
Nefes alamıyorum..
Kırılan yirmi beş parçanın soğuk yüzüyle tanışmaya mecalim yok..
Otur şuraya,
Sarılmalıyım.
©zeppia
Z