Doğmamış hiç bir rüzgarın saçını okşayamazsın,
Gün görmemiş bir buluta derdini
Anlatamassın,
Belki hayat bir başına büyütmüştür
Seni
can kırıkları arasından bakarsın kendine,
Kendini anlayamassın...
Gözlerimden gelip geçen yorgunluk
Kervanıdır,
Alacalı güneşin yakıp kavurduğu havada, yalnızlığı sırtlamıştır omuzlarıma..
O koşturmacanın arasında,
Nefesim kapaklanır yere,
İç çekerim...
İçine çekilirim,
Dipsizliğimin,
Aklımla Hesaplaşırım...
Kendini kendinle yatıştırmak istersen, seslenirsin inceden aynalara
Sağır oldugunu anladığında yansımalarının,
kendin bile kendine geç kalmıştır...
Geç kalınmıştır...
©halleberry
H