Gecenin ferinde gelen
yalnızlık çaresizlik eksiklik hissi
ne menem bir şey..
Prangalarca zincirlenen yüreğinin
salınıverilmesi birden karanlık sokakların
sinsi duvarlarının üzerindeki gölgelerin arasına
karışan ruhunun rüzgarıyla
oradan oraya savrulmak..
Savrulup da duramamak
Bir annenin yavrusundan ayrı düşmesi gibi
ruhunun senden çekilmesi..
Ve kendi haline bırakılışın
"Ne halin varsa gör" ler yamarlar ruhuna
sen de görürsün
işte o zaman büyürsün.
Oysa daha erkendir
erken ve meşakkatli
Mum ışığıyla dünyayı aydınlatmaya çalışmak gibi
yürümek karanlık çıkmaz bir sokakta
Arkandaki adım seslerinden ürkerek
biraz da titreyerek
nefesin tutulu
koşar adımlarla
dönüp arkaya bakmaya korkarak
Yürümek..
Ve kaçacak bir yerin kalmadığında
köşeye *****mış bir kedi gibi
Yalancı duvarlara vuran
aslan görünümlü gölgenden cesaret alıp
Hırçınlaşmak..
En çok da kendine.
L