ıssız gecelerin arasındayım
sessiz ve yapayalnız
ayın ışığı gibi soluk
yüzümdeki umutsuzluk
çaresizce dolanıyorum etrafta
boş ve avare biçimde bakınıyorum etrafa
kafamı nereye çevirsem
gözleri ateşli bir şekilde
yüreğimi alev alev yakıyor
bakışları keskin bir bıçak
ruhumu saplanıp kalıyor
son bakışları bunlar belliydi
son olmasın
sessiz sessiz ağlamak
gitmeyip kalmasını istiyorum
ay ışığı gitmesiyle kayboluyordu
bu bir kayboluş değil yok oluştu
son tesellim de çöp olmuştu
onsuz bir dünya ne kadar da zordu
herhalde ayrılma vakti geldi buralardan
©m.o.
M