Gece

İşte...
İşte gidiyor gökyüzünün matem renkleri,
Yine hüzün çöküyor şehrin sokaklarına,
kaldırım taşlarına, yapraklara, kuşlara.
En çokta insana evet, en çokta insana...
Gece geliyor yorgunluk çöküyor bütün diyâra.
Yıldızlar el ele tutuşmuş gösteri yapıyor bulutlara
Bulutlarda ayrılmış yıldızları izliyorlar hüzünle.
Ay ağaçlara yol gösteriyor.
Onlar da birbirinden ayrı ben yanınızdayım diyor.
Mesafe var o da biliyor.
Yine de gösteriyor birbirlerini...
Vazgeçmiyorlar...
Gün geçtikçe dallarını birbirlerine uzatmaktan.
Sıkılmadan kavuşacakları günü beklemekten.
Ah o toprak yok mu toprak...
Her şeyi engelleyen o aslında.
Üzerine bastığımız her şey bizi engellemiyor mu zaten.
©geceyazarı