Yıllar yıllar önceydi...
Gençlik yılları malum,
Yazılmış yüzlerce satır şiir,
Dinlenmiş hüzün dolu şarkılar.
Fakat bir eksiklik vardı hep.
Şiirlerimin öznesi,
Şarkılarımın birinci tekil şahısı yoktu.
Sonra...
Sonra sen çıktın karşıma.
Yüklemsiz Şiirlerimin öznesi,
Öksüz şarkılarımın,
Koruyucu ailesi oldun geldin.
İyi ki geldin.
Şiirlerimin eksik olan anlamı,
Hüzünlerimin neşesi oluverdin.
Yarınlarıma güneş,
Karamsar dünlerime perde çektin.
Besmelesiz resimlerine,
İltifatsız güzelliğine bakamaz oldum.
Ama öyle bir gün gelip çattı ki,
Aşkla sulanan bahçemizde yalan çiçekleri açtı,
Gül kokan ellerini tutarken,
Nedense bana sadece dikenleri battı.
Ve bir tek bana özel sandığım o güzel gülüşler,
Başkalarını görünce yerini kahkahalara bıraktı.
Ve ben yine başa döndüm...
Şimdi öznesi sen olan şiirlerimin yerini,
Gizli özneler aldı...
©maniac
M