Geceden yorgun şafaklar
Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerimi oyar
Evlerin perdeleri açılır içeri güneş doğar
Çaresizlik dört bir yanımı sarar
Gözlerim gülse bile içim yaş döker
Dün gece rahat uykuda ben derdindeyim
Sensiz ilk defa doğdu ilk uykusuz sabah
İçli bir şarkı dokundu uzaktan bir insanlık şarkısıdır bu
Gittiğin bu yerde soldu gül veren dallar
Eridi sevdamız dağlarda kar
Yoksun yoksul bir hane gibiydi yüreğim
Sığındığın yoksul hane
Öyle sıcaktı sokulduğun vakit
Vakitsiz yakalandım sonbahara yazı göremeden
Yalnızlığımla kuytu köşede sensizliğimle
Sessizliğimle baş başayım yüreğim avucumda çırpınan kuşa benzer
İnsanlar yazı yaşarken yaşadığım sonbahar
Ömrüm sararan sarı yaprağa döner
Ömrümün vakti hazan ı gelmiş
Yaşadığım hayata hayat mı denir
Yıkıldı heves ettiğim biterdi o gün
Kaldı dudağımın kenarında o ıslak nemli
Öptüğün yer dudağımda ıslak bir tebessümle
Gittiğin bu yerde
Sensiz ilk güneşin doğduğu gökyüzüm solgun
Herkese sabah yalnız bana siyah beyaz
Sensiz dünyam gökyüzüm yer yüzüm
Yitirmiş güzelliğinde güzelliğini
Kaybeder
Kaybeden oldum sevmeyle kaldım sen gittin ve ölüyorum
Ölmek için doğdum yaşamak için değil
Hoşçakal
🌜🌞🥀
©chn
C