Geceler sabahlanır evler içinde...
Takvimlerini yırtar hayat.
Pınarları kurumuyor anı defterlerinin.
Öğreniyor insan daha çok
hayallerin bir avuntu olduğunu...
Öğreniyor insan
Her hayatın Nisanla bittiğini...
Geceler sabahlanır evler içinde...
Gıcırtısı hissedilir yaşlı kemiklerin.
Sükunet taşır bir mazi ordusu
toprağın en parıltılı yıldızlarına.
Daha bi korkar ölüm.
Bir ölümlü ölecek diye...
Korkar ölüm
Son cesetle ölecek diye...
Geceler sabahlanır evler içinde...
Matem dolar kapı altından ahşap surlara.
Tütüne bulanır duvarlarda açılan yaralar.
Bir karın ağrısı tutar dileklerimizi.
Bir serçe parmak açar renklerimizi.
Uçar uçurtmalarımız tavanlarda.
Yelkenliler kalkar saçlarda ki çiy tanesinden.
Bilir insan daha çok
aynadaki arkadaşı...
Bilir insan daha çok
bir cenaze taşıdığını...
©
©sedat33
S