Dört duvar arasından yanlızlığa haykırıyorum.
Duymayacak beni kimse, bunuda adım gibi biliyorum.
Gözlerimi aydınlıktan kaçırıp,
geceye koyuyorum.
En zor anlarımı gecelerime anlatıp, onlarla dertleşiyorum.
Gözyaşlarımı silen bir tek onlar.
Beni ancak gecelerim sarıp sarmalar.
Bana gözüymüş gibi bakar.
Beni bir tek gecelerim içinde saklar.
Benimle bu yolda bir tek onlar yürür.
En yanlız hissettiğimde benim, yanımda görülür.
Sessiz bir çığlık duyulmaz öyle,
gürül gürül.
Benim en zor zamanımı bir tek,
gecelerim görür.
Hikayemde aslında yoktur o kadar dertli.
Fakat bir tek çeken bilir derdi.
Kimse anlamaz nedir bu aciz kulun derdi.
Beni bilmeyende zaten kendi gibi bildi.
Feryatlarım asla değil hayata.
Beni bu ıssız kentte tutana.
Haykırışlarım duyulmadı asla.
Anla artık beni birazda sen anla
T