Gecenin bıraktığı izleri takip ediyorum.
Bir rüzgar yalınlığına sığınan yüreğimin peşinden. Sesler belki anlamları terk etti. Ve güvercinler çekildi sokaklardan. Yalnızlığın gölgesine varabilmek oysa tek derdim. İmkansızlığa tüm arzum, biliyorum. Bırak, boş kalsın isterse günlüğüm. Almayayım kalemi artık elime. Ama, ne yapayım. Bırakmıyor beni düşünceler. Bırakmıyor işte. Fikrimin çilesi...
©kenanfaik
K