Karanlık çökerken şehrin üstüne,
Yalnızlığım artar sensizliğe.
Kalbimde bir sızı, ruhumda bir yara,
Seni özler her nefes alışımda.
Yine kalemim elimde, kağıda dökülüyor satırlar,
Her kelimenin ucunda bir damla yaş, bir hüzün parçası.
Aşk, bir çölde açan bir çiçek gibi,
Umut veriyor, yaşatıyor beni.
Kaç şiir yazsam da seni anlatamam,
Kelimeler yetersiz kalır bu duygu seline.
Seni anlatmaya çalışırken tükeniyorum,
Varlığın bir ateş gibi yakıyor içimi.
Yağmur kokusu dolanıyor havada,
Gri bulutlar kaplıyor gökyüzünü.
Ölümden medet umuyorum sanki,
Belki son bulur bu azap, bu ıstırap.
Seni yaşatmak için feda ederim her şeyimi,
Ama biliyorum ki bu imkansız bir sevgi.
Kendimi yok edersem seni yaşatamam ki,
Çünkü ben ruhumla seni sevdim, sensiz olamam.
Varoluş sancıları sarıyor her yanımı,
Yaşamın anlamı kayboluyor karanlığın içinde.
Ruhum bekliyor bir umut ışığı,
Belki de gelir bir gün sonu bu çilenin.
Bilinmezliğe uzanan gecelerde uyku yok gözlerimde,
Sevginin bedeli bu yalnızlık, bu sessizlik.
Zor sevmek seni, anlamsız bir dünyada,
Yanlışlar her zaman galip gelir doğrulara.
Artık acılar dindirsin ruhumu,
Umut ışığı aydınlatsın karanlığımı.
Belki bir gün ihtiyacın olur bana,
Fazla sevginin bedeli olsun bu hasret, bu çile.
©çile..
C