Karanlığın koynunda saklı bir hüzün, Sensiz doğan güneşe, gecede yanan yıldızlara isyan bu. Her geçen an bir çığlık, sessizliğe çarpıp yankılanan, Ruhumda derin bir yara, kanayan ve sızlayan.
Ay ışığı vursada pencereme, soğuk bir aydınlık veriyor, Yıldızlar parlasada gökyüzünde, ışıltıları sönük geliyor. Rüzgar fısıldasada kulağıma, sesini duyamıyorum, Senin sıcaklığın yok üzerimde, donuyorum.
Kalbim bir kuş kafesinde, çırpınıyor kanat çırparak, Özgürlüğe hasret, sana kavuşmak için yanarak. Hayallerim paramparça, düşlerim solmuş, Sensiz bu dünya anlamsız, bir çöl olmuş.
Gecenin sessizliği çöker üzerime, Yalnızlığım artar her geçen saniye. Sensiz bu karanlıkta kaybolurum, Yolumu ararım, bulamadan dururum.
Ah, sevgili! Dön gel karanlığımdan, Aydınlat gecelerimi, ısıt yüreğimi bir an. Varlığın güneş gibi doğsun gökyüzüme, Yıldızlar sönük kalsın senin güzelliğine.
Sensiz bu gece bitmez, sonu gelmez, Hasretim artar, çaresizliğim çoğalır her an. Ne olur gel, sar beni kollarına, Sımsıkı tut, bir daha ayırma beni aydınlığından .
©hasanbey.
H