Bir günü daha uğurladık ömürden sessizce,
Gece,yıldızlı örtüsünü atmış sevdasının üstüne.
Uyumuş mahlûkat geceye hürmeten.
Bir ben;
Uykusunu kaybetmiş,
Bir ben;
Geceye inat,vurdum duymaz,gamsızca..
Gamsızlık mı..?
Yada aldırmıyor görünmek isteyen hallerim mi acaba?
"Boş ver"desemde beynim inatçı,söz dinlemiyor arsız..
Düşüncelerim,geri dönüşümsüz çöp kutularında,
Sessiz çığlıklarım karışıyor gecenin fısıltılarına usulca..
Kusursuz bir uyum var aramızda..
Sessizliğinde sesi varmış,onuda öğrendim..
Ama sevdim..
Oda beni seviyor belli,dört tarafımı sarıyor teklifsiz her defasında.
En azından vefalı..
yaralarımı sarıyor simsiyah ürperten kanadıyla,
Ama alışıyor insan..
kovsamda bırakmıyor yakamı,
gün ortasında bile,yaldızları hep aklımda.
Düşüncelerime eşlik ediyor,
Sessiz bir müziğin notalarıyla..
Saatte ben gibi..!
Bir camın ardından bakıyor dünyaya,
Akreple yelkovan can yoldaşı olmuş birbirine..
Günde iki kez kavuşmak uğruna,
bir nakarati tekrarlıyorlar,üşenmeden, kusursuzca..
Çaresizlik mi umut mu..?
O iki vuslat için tüm meşakkat,
Ama değiyor demekki bunca çabaya..
Seviyorum geceleri..
Oksijeni tek benm icin salıyor sanki doğa.
Canlanıyor,gündüz ölü taklidi yapan her şey,
Gecenin diğer yüzünde gizlenen,
Canlı,cansız tüm varlıklar yaşıyor burada.
Beni misafir ediyorlar her şebde,
buz gibi kollarının arasında ısıtıyorlar, sorgusuzca..
©merves
M