Bir dosta dair...
Geceyi topladım üstüme !
Sessiz ve kuytu sakladım kendimi,
Her köşede adımlar beni yoklarken,
Ben hıncımla kaybolmayı seçtim,
Adım, andıma karışmış artık,
Bunu bilerek yaşıyorum..
Koşan soluktayım,
Ve şimdi tek hecede duruyorum
Mazim özümde derin yakılmış,
Günahsız anlamları alıyorum dilime,
Bir şiir vezdinde okuyorum herşeyi..
Geçitlerde sarsılmaz yokuş tırmanırken,
Öfkemi nedensiz ihtilallere salıyorum..
Dengim, yine kendi dengimde,
Ama boğuşmadan ölüyorum sanki...
Tutarsız hayatlarda yorulmuşum,
Kendimi, terk ederek kaçıyorum
Gemi denize yol alıyor,
Ben meçhul bir gidişe..
Elde pusula yok, yön kendinde kayıp,
Gideceği yeri olmayan hazal yaprağı gibi,
Fırtınalarda savrulma pahasına,
Sadece yol alıyorum,
Belki de belirsiz menzile tutunuyorum..
Ne pusulası var ne tayfası,
Yani keşmekeş ıstırapların susuz günahı gibi.
Tenha sokaklar sinmiş içime.
Beli ki yine başlayacak nefretim...
Yine nefes nefese isyana dolanacak dilim..
Ölü sözler kıyılarıma inecek birazdan..!
Ve bu gece, yine soğuk ve yine kir pas içinde,
Kim neredeyse çıkıp gelsin !
Ruhum ağrıyor benim!!
Kim nerdeyse çıkıp gelsin !
Katili olacağım kendimin..!
H