cam kiriklarimi topladım
dağılmış o eski benliğimi aradım
yanılmışım ellerim titriyor hâlâ
soğuk rüzgarlarla savrulan. gençliğim
rengarenk gökkuşağını göremez oldu
titreyen ürkek kuşlar
insanlar yüzünden yemek bulamaz oldu
ilk sözünü zevkle yazan taze bir şair düşün
hayatı tatdikca yazamaz oldu
aklıyla kavradiklarini elleriyle dokunamaz oldu
terk edip gidenleri göremez oldu
düşmesini istedimheyecanla koşan zenginligimin
kaçmasını istedim çimde ben olmayan benin
sürekli şüphe duyuyorum
insanları anlarken gözyaşlarımi durduramiyorum
gökyüzüm sağanaklar yağdırdı
ve ben karlar altinda yanlızım
saklandigim mecralardan beni kurtarın
tok açın halinden anlamaz
ve ben sana açım asla doymadım
kendimden ödün verdim de
senden vazgeçemedim
saçlarına dokunabilmek için
yedi yıl yedi ay yedi gün
seni karşılıksız sevdim
söz etmedim kimseye senden
sever dedim bekledim
konu hangi ara sana geldi
ben biraz farklı yazdım farkındayım
rüzgarlarla terbiye edilmiş soguklugumla
ben şuan hangi durakdayim
o dostu çağırın
gömdüğü çukurdan kemiklerimden dirildim
bedenim çürümüş düşüncelerim hâlâ aynı
sahte gözyaşlarına inanırım degismedim
gelsin kandirsin beni yahut kaldırsın
emeklerim ona ağır gelirken
o başka dudaklara inansın
gelip geçici olan ne varsa
geçip gidende arasin
©atilla0330
A