Kenara koyduğum duygularım vardı,
Saklaya saklaya gününü beklediğim.
Çıkarmaya üşendiğim, bir sürü emeğim,
Yarınlarıma umutlarım vardı.
Lakin çalındı, yıpratıldı ve hiç anlaşılmadı,
Sonra, ne mi oldu? Ne olmadı ki?
Sonrası, perde örtüldü, kapı kapandı, üstüne,
Yanlız bırakıldı tüm heyecanlarım.
Ardışık acılara muzdarip kaldı,
Alışılmış sessizlikler çöktü,
Kulak çınlaması kalabalıklarıma.
Ve darıldım tüm var oluşlarıma.
Kahır kadehleri parçalarken ellerim,
Kırmızıya bulandı, sütbeyazı gömleğim.
Ya alın terim, ona ne demeli,
Neden hiç görülmez emeklerim?
Kıymet vermek, ömür vermek değil ki,
Bir nebze sevgi, bir parça saygı,
Çok mu yani, olmaz mı?
Bu hatır bilmezlik, geçmez mi?
©yılmazönür
Y