Susarak yazdım kaderimi,
Hüzün bir pranga gibi,
Dolanıp durmuş yakama.
Nefes almak mümkün değil .
Bu gecelerde gülmek caiz değil.
Burada hep acılarımız konuşur,
Ve ayaklarımız gitmez hiç sevinçten yana.
Aynaları örteriz hep,
Kendi benliğimizi görmekten korktuğumuzdan.
Açamayız pencereleri,
İçeri umut sızacağından.
Kısacası ölümden açılır hep bahisler burada,
Memnun edemeyiz körpe bedenlerimizi yaşamla.
Yarının endişesiyle kavrulur aciz zihinlerimiz,
Ve anın güven dolu kollarına atarız kendimizi.
Geçmişte yaşarız biz hep.
Selamlaşırız oradaki tanıdık simalarla.
Bir ruhun sıcaklığını ararız hep.
O yüzden açarız ellerimizi gökyüzüne dualarla.
©onuryani
O