Hani o kadar çok sever ki insan,
Bilir misin, sevdiğine sevdiğini söyleyemez sevdiğinden,
Platonik olur, yıldırımlar çarpar kalbinde, sırf sen,
Bu yer yüzünde çiçeklerle bağdaşma diye.
İnsanlar benzetir sevdiklerini çiçeklere,
Dururken deniz, ufkunun ötesinde
Gökyüzünün güzellikleriyle,
Sevgimi buna benzetirim senin sevgine.
Koysam karşına gökyüzünü teraziye,
Yinede seni değişmem bir soluk nefese,
Dayanmaz dayanmaya çalışan son parça yüreğimde,
Yine sen kalbimde yaşayasın diye...
©ranlıkyo.
R