Geçmişe dönük sitemimdir bu
Aslinda her şeyi düzeltecektim, ama hiç ummadığım talihsizlikler ile karşılaştım.
Her şeyi mahvettim, kendimide..
Var oluş sanki beni cezalandırmak istercesine, bir o tarafa bir bu tarafa sürükleyip durdu.
Bütün kontrolü kaybettim.
Biz ne kadar güçlü ve zeki olursak olalım, hayat hiç tahmin edemeyeceğimiz kadar zor ve zalimdir.
Doğru yolu bulamadım, bulamazdım da zaten.
Kaybolup gittim o bilmediğim yollarda.
Üstümdeki kara bulutlar bir süre sonra içime çöktü.
Hep bir kurtuluş ümidi ile savaştım ama başaramadım, yapamadım.
Kurtulamadım düştüğüm o karanlık koyuda.
Tek başımaydım, hiç kimse yoktu, öyle tanrılar bile beni terk etmişti.
Acılar içinde uyuduğum uykudan dehşetler içinde uyandım.
Hayatımı mahveden şeyler artık rüyalarıma da girmişti.
Düşlerim bir kabusa dönüşmüştü, öyle ki acı ve nefret gözlerime de sinmişti.
Sanki kana susamış bir katilin yüzü gibi, içimdeki ölümler ve savaşların suretine bürünmüştü yüzüm.
Ama hala yaşıyordum, işte buna şaşıyordum.
Bu şey her neyse ne beni öldürüyor, nede yaşatıyor.
Kendi kendime açtığım bir savaştır bu, kazansam da kaybediyorum
Geçmişim beni üzüyor, gelecek ise tedirgin ediyor.
Mezarlıklarla dolu içim, umutlarım, hayallerim, güzel günlere olan inancım,
sevincim, neşem, mutluluğum şimdi hepsi içimde ölü.
Tutum, yaslarini tutum tek başıma
Teker teker toprağa verdim, içimin Mezarlıklarına.
Kimse yoktu yanımda, tanrılar bile beni terk etmişti.
Öyle bir günde bir ayda ,bir senede değil, bedeki savaş gençliğimi götürdü benden
Hiç bitmedi, geçer dedim geçmedi,..
İçsel bir savaşta her şeyi mahvettim.
Artık ne önemi kaldı ki insanlığın , tanrıların, cennet ve cehennemin.
Yaşadığımı yaşadım, artık bena cennetleri vahdetse tanrılar, bu yaşananlar sonra ne önemi kaldı ki.
Öyle pek bir şey istemedim hayattan, bir lokma ekmek bir tas su..
Hayat o kadarını bile esirgedi benden
Hayat herseyi aldı benden.
İçimdeki güzellikleri, neşemi sevincimi..
Kendi düşlerimde bilinçsizce yaşayıp giden bir çocuktum...
Anneme iyi bir evlat olamadım, babamın istediği gibi bir adam olamadım.
Kardeşlerime abilik dahi yapamadim.
Dedim ya size her şeyi mahvettim.
Ama öyle olmamalıydı işte, içim yüzümden kara.
Ölü gibi bakıyorum yüzlerine, onlar ise sanki abilerini öldürmüşüm gibi bakıyor yüzüme.
Nereye yüzümü dönsem hep karanlık
Aydınlık tek bir yönüm bile kalmadı..
Ölüm ile yaşam arasında *****ıp kalmışım
Bir tarafta sevdiklerim, bir tarafta ben
Her gün kendim ile verdiğim bu savaş.
©bekir393
B