Yıl iki bin bilmem kaç
Aylardan Ocak
Sabah uyanmış okul için hazırlanıyorum
Televizyonda TRT çocuk var
Pencereden dışarı bakmak gelmiyor aklıma
Dışarı çıkıyorum
Güneş bey saklanmış bulutların ardına
Heryer kar yüzümde ufak bir gülümseme
Eve giriyorum geri
Üstümü değiştiryorum
Sobanın içindeki tahta parçaları
Ne güzel çatırdıyor
Üstümde beş kilo yorganla izliyorum televizyonu
Artık uyamıyorum saat yedi
O anladımki benimkisi geçmiş hasreti
Heryeri araba gürültüsü sardı
Aceleyle yetişmeye çalısan insanlar
Keşke dönebilsem geri
Belki biterdi bu hasretim
Özlemisim ben geçmişi
©alpekq
A