Yaşamak hiç mi hiç kolay değil.
Artık o kadar zorlanıyorum ki ayakta durmakta.
Kendimle savaşır hale geldim.
Yoruldum.
Boş yere gülmekten, acımı saklamaktan yoruldum.
Ağlarken hep biri duyacak diye ellerimle kapatırken ağzımı ,
Çıkan o hıckırık sesi var ya,
İşte o sesi duymak istemiyorum artık.
Evet sebebsiz yere gülmek istemiyorum.
Ama ortada bir sebep varken de saklamak istemiyorum gülüşümü.
Mutluluktan korkmak,
Işık görünen bir çıkışa vardigimda kaçıp gitmek istemiyorum.
Sevgi kelimesi yabancı kalmasın bana,
Gündüzler düşman kesilmesin ,
İçimde ki o çocuk saklanmasın artık.
Bana da uzun bir o kadar da temiz bir yol görünsün.
İçime bir umut doğmuşken, kursagımda kalmasın bazı şeyler.
Olur olmadık yerlerde dolmasın gözlerim,
Yarım kalmasın bazı şeyler.
Huzura varmısken anlamını yitirmesin kelimelerim ,
Acıyla , hüzünle kaplanmasın içim,
Titremesin ellerim.
Hayde be UMUT ;
Gelde çal kapımı artık.
Tekrar hayata döndür bu kızı,
Söndür içimdeki şu yangını,
Gel be umut,
Gel ki baştan yazılsın artık bu Güzmasalı....
©hep_yalnız
G