Karanlığa çiçek açıyorsun, geceye küsken
Hangi taraftan esse rüzgâr, yel saçlarına vurgun
Hikâyeler defalarca adına olmuş gönül işçisi
Gölgene düşen tomurcuklar çoktan isimlerini vermiş çiçeklerine
Eline yüzüne bulaşmış aşkın nakaratları
Bir yıldızın kayışı bile tebessümüne ayarlıyken
Yangınların içinde nasıl kavrulmasın bu can.
Zifiriye düşsem siluetin kurtarır araftaki dünümü
Gel penceremden içeri bir bak
Bak ki senli şarkılarımın baharına cemreler düşsün
Renklerin solgun davaları son bulsun
Parkların sesleri çocuklara teslim olsun
Uçan balonlar kavuşsun göğün maviliğine
Birde ben varım deniz kıyısında
Cebimde iki bilet
Az ötede limana yanaşan vapur
Seyir defteri uzunmuş kaptanın
Son durak aşk şehri imiş
Kapı penceremin yanı başında
Vapurda kalkacak birazdan
Gelsen mi acaba….
EmreD.
©emredoqan
E